icarusblauwtje

een mens moet zijn klassiekers kennen. fotojanus probeert soms de zaken "anders" weer te geven, maar er zijn zo van die momenten dat een beeld zo mooi en zo rustig is, dat de klassieke weergave de beste is. zoals in dit geval bijvoorbeeld. dit icarusblauwtje vroeg er om om "gewoon" te worden geportretteerd. en aan dat verzoek heeft fotojanus volgaarne voldaan...

meneer en madam

fotojanus heeft in een ver verleden al eens rode vuurvlinders gepost. misschien is hier zelfs al eens een kleine vuurvlinder verschenen, maar zo goed zit het geheugen van fotojanus niet meer in elkaar. hierboven zien we een andere vuurvlinder: de grote vuurvlinder! en om correcter te zijn: de grote vuurvlindermadam. meneer staat hieronder. waarom hij onder madam staat, ontgaat me nu precies...

hondskruid

een plant met een beestennaam...voor een individu die er maar niet in slaagt planten en namen met elkaar te verbinden is dit een godsgeschenk. fotojanus behoort tot die bevolkingsgroep wiens neuronen er niet in slagen om planten en plantennamen aan elkaar te koppelen. tot er een beest in voorkomt: hondsdraf! herkent fotojanus uit de duizend! vliegenzwam: wil ook wel lukken. en hondskruid is nu een van die dingen waarvan fotojanus zelfs beseft dat het ding behoort tot de orchideeën.

purperen parel

fotojanus wil wel al eens een vlindertje fotograferen, en zoekt daarbij soms naar een "iets ander" standpunt. maar soms zijn die vlinders zo mooi, dat dat andere standpunt voorbij gaat aan de schoonheid van het beest. vandaar dat klassieke beelden ook op het repertoire mogen staan. zoals dit beeld, van een purperstreepparelmoervlinder. wat een kleur!

belgische beestjes

volgens de media leven we in een ander land, na historische verkiezingen. historisch? fotojanus zou dat wel eens durven relativeren. historisch is iets anders, iets wat meer van binnen zit. fotojanus heeft zijn stemplicht volmachtsgewijs aan een vertrouwd persoon overgelaten, ten einde deel uit te maken van een tocht door de ardennen, en die tocht kan zonder meer historisch worden genoemd. door de kwaliteit van de waarnemingen, door de kwaliteit van de fotoots die werden genomen, door de kwaliteit van de humor en de warmte die ons genootschap uitstraalde. u zal door het volgen van deze blog wat kunnen meegenieten van wat fotojanus en de zijnen zoal voor de lens kregen. hier onder staat een mannetje platbuik, hier boven een rups van ik-weet-van-geen-kanten-van-wat...

robert?

toen fotojanus en de zijnen het stulpje waar ze nu wonen in gebruik namen, was de tuin voor het grootste deel bedekt met terrastegels en klinkerkes. het enige wilde plantje dat er overleefde was het onderwerp van de foto van vandaag. op heden zijn de terrastegels grotendeels verdwenen, en wordt de tuin wilder en wilder. en het wilde plantje neemt meer en meer plaats in. ergens, heel ver in het achterhoofd van fotojanus doemt af en toe het spookbeeld van het verplicht aan te leggen herbarium, ten tijde van de eerste kandidatuur biologie. "de eerste kandidatuur", het is ondertussen al een begrip dat naar de geschiedenisboeken is verwezen...maar, ergens in dat herbarium zat hetzelfde plantje, en ik geloof dat ik het robertskruid had genoemd...

pauwoogpijlstaart

motten! of beter: nachtvlinders...fantastische beesten toch! sedert een paar jaar is fotojanus een mottenfan. moeilijk is dat niet. men schaffe zich een mottenval en een mottenboek aan, en men zetten op gepaste tijden de mottenval buiten. ondertussen kan en zich onledig houden met het proeven van een aantal culinair verantwoorde dorstlessers. geef toe: een klein kunstje! af en toe komt er iets fantastisch aangevlogen, zoals deze pauwoogpijlstaart. een vrij algemeen beestje, maar niet in mijn omgeving blijkbaar, want het geluk om dit beest met eigen ogen te aanschouwen werd mij niet gegund, tot eerder deze week. En datgeluk moet gedeeld worden! met een foto bijvoorbeeld...